Лялькі вярнуліся ў жыццё Таццяны Скрыпій, калі ёй было ўжо больш за 40 гадоў. Аднойчы жанчына пабачыла на відэа ў інтэрнэце, як ствараюцца лялькі і адчула – вось тое, што і ёй хочацца рабіць.

Лялькі, чыстыя сэрцам

“Адразу ўспомніла, як даўным-даўно, у дзяцінстве, ляпіла цацкі з пластыліну. Столькі гадоў з таго часу прайшло. Калі першы раз набыла сучасную пластыку, адчула страх – я ж не ўмею, раптам не атрымаецца? Але рукі самі пачалі ляпіць. Пальчыкі і тварыкі ўзнікалі нібы самі сабой”.

Проста зрабіць ляльку не мае асаблівай каштоўнасці, мяркуе Таццяна. Лялькі дапамагаюць ёй “дабудаваць” свой свет і напоўніць яго духоўнасцю. Яе героі – “лялькі, чыстыя сэрцам”.

Таццяніны цацкі. Як гродзенка ўспомніла дзяцінства і пачала рабіць лялек, чыстых сэрцам

“У гэтага хлопчыка-бадзяжкі будзе яблык у руцэ, каторым ён гатовы падзяліцца – “Мне не шкада і вы не шкадуйце”, – па словах Таццяны, кожная лялька расказвае ёй сваю гісторыю.

Таццяніны цацкі. Як гродзенка ўспомніла дзяцінства і пачала рабіць лялек, чыстых сэрцам

“Дзяўчынка-пастушка – яна вельмі добрая і нясе ўсім сваю дабрыню. Думаю, побач з ёй з’явяцца авечкі”.

Таццяніны цацкі. Як гродзенка ўспомніла дзяцінства і пачала рабіць лялек, чыстых сэрцам

“Манах… яшчэ не вырашыла да канца, якім ён будзе. Магчыма, вожыка будзе на руках трымаць”, – знаёміць Таццяна з лялькамі, над каторымі зараз працуе.

Таццяніны цацкі. Як гродзенка ўспомніла дзяцінства і пачала рабіць лялек, чыстых сэрцам

Хочацца рэалістычнасці

Раней Таццяна ляпіла “смешных гномікаў”, а зараз спрабуе рабіць нават партрэтныя лялькі.

Адна з іх – спявак Ігар Талькоў, а ў планах – Мерлін Манро.

Таццяніны цацкі. Як гродзенка ўспомніла дзяцінства і пачала рабіць лялек, чыстых сэрцам

Вельмі рэалістычнымі атрымліваюцца і безыменныя балерыны. Пакуль што яны ўсе не скончаныя і якімі будуць у выніку, нават сама Таццяна не ведае.

Таццяніны цацкі. Як гродзенка ўспомніла дзяцінства і пачала рабіць лялек, чыстых сэрцам

“Спачатку ляплю шмат – пакуль вобразы яшчэ не канкрэтныя, хочацца зрабіць усё і адразу. Калі ўзнікаюць сумневы – адкладваю працу над адной лялькай і бяруся за наступную”, – расказвае яна.

Таццяніны цацкі. Як гродзенка ўспомніла дзяцінства і пачала рабіць лялек, чыстых сэрцам

Для кожнай патрэбна сваё натхненне

Усе лялькі, што зараз знаходзяцца “у працэсе” ляжаць на падваконні. “Я прачынаюся, адразу ўсіх іх бачу і разумею, якую з іх буду рабіць сёння. Лялька нібы кажа – “вазьмі сёння мяне” ці “хачу такія чаравічкі”. Я іх не прыспешваю і сама не спяшаюся. Для кожнай патрэбна сваё натхненне”.

Працы Таццяны раней выстаўляліся ў “Лялечным доме” ў бібліятэцы. Зараз яна супрацоўнічае з адной з мастацкіх галерэй Гродна. Да свята горада ў галерэі будзе адкрыта кампазіцыя, дзе “хлопчык з яблыкам” будзе адным з цэнтральных герояў. Надалей у галерэі плануюць стварыць і калекцыю лялек у нацыянальных строях.

Па словах Таццяны, ёй зараз хочацца тварыць і спрабаваць рабіць самых розных лялек.

“Мару пра персанальную выставу ці нават асобную галерэю для лялек, – кажа майстарка. – Каб лялькі мелі магчымасць сустрэцца з гледачамі. Хачу, каб яны краналі  душы людзей, натхнялі на простыя і важныя дзеянні – патэліць бацькам, наведаць магілы бабуль і дзядуль, правесці час з дзецьмі, пагаварыць пра жыццё ці ўзгадаць дзяцінства”.