Паміж выхадам першага і другога паэтычнага зборніка Святланай Куль прайшло пяць гадоў. Пра новую кнігу паэткі “Вершы. Байкі. Паэмы. Кніга 2” піша Ірына Шатыронак.

У каляровым афармленні новай кнігі выкарыстаны ілюстрацыі-выцінанкі мастачкі Вольгі Бабурынай. Прыгожая ідэя з сімвалам матылька мае некалькі сэнсаў, гэта сімвал жыцця, любові, душы, а расчыняеш кнігу і ўражанне, што матылёк ляціць.

Змест кнігі падзелены на глаўкі: “Яна ў сваім жыве календары”, “Асабістае”, “Балады і песні”, “Настальгія”, “Памяць”, “Вайна”, “Вянкі, вясёлкі, нізкі”, “Паэмы”, “Байкі”.

У паэзіі Святланы Куль ўдала спалучаюцца яе гістарычныя веды – летазлічэнне, даты, таямніцы часу і каляндар.

Гарадзенская паэтка таленавіта шматгранна, ёй падуладныя розныя формы: санет, паэма, балада, песня, лірыка, байка. Перад намі – спелы творца, які ў пастаянным пошуку, у развіцці, гэта толькі пацвярджае маладосць яе духу і памкненняў.

Думаю, выхад новай кнігі вершаў Святланы Куль – не толькі падзея ў творчым і культурным жыцці Гродна, але і ў сучаснай беларускай паэзіі ў цэлым. Гарадзенскія чытачы могуць толькі ганарыцца, што з намі побач жыве, працуе, удасканальваецца і творыць паэт вялікага майстэрства і незвычайнага індывідуальнага почырку. Прыйшоў час паэта Святланы Куль, ёй ёсць, што сказаць свету, і яна шчодра з намі дзеліцца сваёй лірай.

Паэтычны дар немагчыма абмежаваць нейкімі рамкамі, талент вольны, ён падпарадкоўвае ўсе, і прафесію таксама. Хоць Святлана Куль пераконвала нас, што можа перамыкацца, трымаць унутраную дысцыпліну, запрагацца ў работу гісторыка-навукоўца.

Ужо верасень, хутка пачнуцца лекцыі, навуковыя канферэнцыі, выступы, чацвёрты год Святлана Куль працуе ў Польшчы. Энергія паэзіі застаецца з ёй, гэта цалкам самастойная і незалежная субстанцыя, час ад часу яна назапашваецца ўнутры і потым вырываецца бурным патокам, цешачы і мучая Святлану нечакана новымі тэмамі, мастацкімі вобразамі.

Звярнула ўвагу на адну дэталь. Усе вершы ў зборніку маюць назвы і даты напісання. Апошні не пазначаны, хутчэй за ўсё, гэта аўтарскі прыём. Аўтар не развітваецца з намі, адкрыты канец, мяркую, абяцае ў будучыні новыя сустрэчы.

Аднойчы мне не хопіць словаў,

Дыханее спыніцца на ўздыху,

Я замаўчу,

Хай ціха-ціха

Для вас гаворыць сад вішнёвы.

З маёй тугой, з маёй усмешкай

Хай шэпчуць, што сказаць павінна,

Мае лілеі і шыпшына,

Мае півоні каля сцежкі.

І мой арэх, магутны, пышны,

Што памятаў маё дыханне…

Калі для вершаў слоў не стане,

Яны замест мяне напішуць.

У афішы прэзентацыі, што прайшла ў Цэнтральнай гарадской бібліятэцы, было напісана “Гісторык і паэт”. Напэўна так правільна. Але мне больш падабаецца “Паэт” – асобна, самастойна. Святлана Куль – сама стаіць і вылучаецца ад іншых у сучаснай беларускай паэзіі сваёй адметнасцю стылю, самадастатковым поглядам і глыбінёй светаразумення.

Пажадаем паэту радасных творчых пакут і новых кніг.

У добры шлях!