Для новага цыклу пра людзей і рэчы, якія яны носяць, мы фатаграфуем прыгожа, стыльна ці дзіўна апранутых людзей і просім расказаць іх пра вопратку. На гэтым тыдні наша гераіня — Наталля Ніязава.

Сустрэла мужа і не хадзіла больш ва ўнівер

Мне 27 гадоў. Я нарадзілася ў Гродне. Вучылася ў Мінску ў жаночым інстытуце Энвіла на перакладчыка. У канцы другога курсу мне прыйшлося аднаўляцца, бо ў мяне ўжо былі набытыя квіткі ў Амерыку, а іспыты не здадзены. І я проста паляцела, у прыярытэце ў мяне была Амерыка. Потым я прыляцела і аднавілася, сустрэла свайго мужа і не хадзіла больш ва ўнівер.

У прынцыпе, мне там было нецікава, і я не шкадую пра тое, што мяне адлічылі. Зараз я займаюся самапазнання. Мэдытую. Мяне цікавіць пытанне аб тым, хто я. Падарожжы — гэта самае лепшае, што можа быць. Нядаўна я вярнулася з Індыі, дзе правяла чатыры месяцы. Зараз я працую ў дзіцячым тэатры, мы паказваем спектаклі ў дзіцячых садках і школах.

У другім класе куплялі дарослыя рэчы

Практычна з самага ранняга ўзросту я сама выбірала тое, што я хачу апрануць. І мы з мамай, калі хадзілі на рынак, а былі тады толькі рынкі, куплялі толькі дарослыя рэчы. У мяне былі шмоткі, якія шылі на дарослых дзяўчат — рукавы былі нашмат даўжэй, чым павінны былі быць.

Як гэта ўсё атрымлівалася — я бачыла кофту, мне патрэбна была гэтая кофта, вядома ж мама мне не хацела купляць, мы хадзілі яшчэ паўтары гадзіны па рынку. Я прыводзіла доказы, што мне патрэбна гэтая кофта. І маме даводзілася купляць гэтыя рэчы, таму што альбо гэта, альбо нічога. Гэта было ў класе другім-трэцім.

«Не маргінал, але тыпу таго»

Потым у мяне пачаўся бунтарскі перыяд. Я сябе залічала да панкаў. Мне падабалася апранацца ва ўсё чорнае, абчапляюцца ланцугамі. У мяне былі камелоты, якія як берцы. У мяне былі сінія валасы і пірсінг — усюды, дзе толькі можна. Сем гадоў у мяне быў прабіты язык, пакуль у адзін момант я не зразумела, што ўсё — я не хачу больш, надакучыла.

Гэты перыяд бунтарства выяўляўся не толькі ў паводзінах, але і ў вопратцы. І мне гэта падабалася. То бок адзенне, як спосаб вылучыцца, мяне заўсёды цікавіла. Нават не тое, каб хацелася — была патрэба быць не як усе. Адзеннем прасцей за ўсё пазначыць, што ты неяк адрозніваешся.

Але гэта быў даволі складаны перыяд у маім жыцці, таму што грамадства не прымае звычайна такіх, як гэта сказаць, не маргіналаў, але тыпу таго. Мяне асуджалі за свой знешні выгляд пастаянна, але гэта толькі падагравала мой цікавасць і мне хацелася выглядаць яшчэ больш незвычайна.

Гэта ўсё было ў падлеткавым узросце. У класе 10−11-м я стала апранацца спакайней. Мне заўсёды было цікава адкапаць якую-небудзь шмотку з мамінай шафы або з бабулінай. І гэта дагэтуль адбываецца.

«Стылёк затух»

Потым было студэнцтва і асабліва не было грошай на адзенне. Можна сказаць, што стылёк мой наогул затух. Я неяк апраналася — кеды, майкі. Мне і хацелася б большай разнастайнасці, але ў мяне не было грошай. Калі мы ішлі на нейкую вечарынку, я старалася нешта такое апрануць, але ў звычайным жыцці выглядала проста. Не тое каб асабліва не замарочвалася, не было магчымасці замарочвацца. Шыць я ненавіджу са школы, у сэкандах у мяне тады не атрымлівалася знаходзіць нармальныя рэчы. Я проста тусавалася і нават не асабліва памятаю, у што была апранутая.

Мода — цыклічная, усё вяртаецца

Калі казаць пра цяпер, то я люблю хадзіць у сэканды. І мне нават больш падабаецца сам працэс — проста калупацца і нешта шукаць. Для мяне гэта як гульня — знайсці нейкі скарб. Я магу наогул нічога не знайсці, але вось працэс мне вельмі падабаецца, а калі ты яшчэ знаходзіш нешта крутое, то гэта радасць поўная.

Мне падабаецца на дачы рыцца ў нейкіх шафах, проста ў бабулі папытаць, якія ў яе ёсць рэчы. Па-першае, крута, што рэчы, зробленыя тады, вельмі класнай якасці. І калі я нешта такое знаходжу, то яно доўгі час выглядае практычна як новае — там не тырчаць ніткі, швы, усё ідэальна.

Зноў жа, мода цыклічная і ўсё вяртаецца. Ты можаш гэта апранаць і выглядаць не зусім як гарадскі вар’ят. Мне падабаецца апранаць мужчынскую вопратку. З дзяцінства я цягала кофты свайго брата — больш мне нічога не падыходзіла. Цяпер гэта называецца Oversize, тады гэтай назвы не было.

І пацанка, і паненка

На самай справе, я і цяпер не вызначылася са стылем. Наогул, гэта самая класная штука, калі ты дзяўчынка і можаш быць рознай. Можаш апрануцца як пацанка, можаш як кабетка. За гэта я і люблю вопратку, за тое, што ты можаш быць рознай. Апранацца кожны дзень у нейкім адным стылі досыць сумна.

У мяне ёсць асабісты лайфхак, які мне дазваляе ўсе рэчы лёгка камбінаваць, — я купляю рэчы чорнага, белага або шэрага колеру. Гэтыя колеры лёгка камбінуюцца. У звычайным жыцці я аддаю перавагу нечаму зручнаму і свабоднаму, мне не падабаецца абліпаючае адзенне. Але, зноў жа, у мяне ёсць і сукенкі ў абліпку, іх я надзяваю раз у сто гадоў. У апошні час мне падабаецца стыль францужанак, за тое, што ён такі трохі нядбайны, але пры гэтым усё выглядае арганічна.

Майка H&M. Проста калі быў пік моды на 90-я, я бачыла нейкія падобныя кофтачкі ў інстаграме, і мне захацелася таксама нешта такое. Шлёпкі з Індыі.


Кашулю я купіла ў Індыі ў нейкай краме за 300 рупій. Мне падабаецца, што яна такая струіцца, асабліва не камечыцца, таму што я ніколі не прасую адзенне — ненавіджу гэта рабіць. У мяне нават праса дома няма. Штаны H&M таксама з Індыі. Мне падабаюцца, што яны быццам спартыўныя, але ў той жа час з іх можна нешта такое зрабіць. Упрыгажэнні - падвеска і пярсцёнкі - зрабіла дзяўчына, якая жыве на Балі. Фірма — Ocean Inside. Мне падабаецца, што гэта мінімалістычна, і я люблю акіян. Можна ўвесь час насіць і табе гэта не будзе надакучваць.

Туфлі з сэканда. Зімой выпадкова натыкнулася на гэтыя туфлі, гэта ж Fur Shoes, я бачыла нешта падобнае ў інстаграме. Я іх купіла і вельмі чакала, калі стане цёпла, каб іх апрануць. Наогул, калі я іх убачыла, то зразумела, што мне трэба ехаць у Парыж, таму што ў такіх туфлях толькі хадзіць па Парыжы.

Сукенка — распродаж H&M у Індыі. Мне трэба было нешта прыстойнае, таму што ўсё маё адзенне стала падобнае да адзення бежанца. І гэта было адзінае, што мне падыходзіла па цане і па памеры. Я люблю сукенкі. Мару аб чырвонай сукенцы ў кветках з выразам.
Гэты плашч я знайшла ў сэкандзе ў Брусэлі, у той дзень, калі там усе рэчы каштавалі 3 еўра. Я яго схапіла. Гэта, наогул, мужчынскі плашч, я нават не ведаю на колькі памераў ён мне вялікі, але я яго проста люблю: і колер, і як ён выглядае. Акуляры таксама з Брусэля, з вінтажнага рынку. Гэта адзінае, што я магла там сабе дазволіць. Мне падабаецца, што яны незвычайныя. Мне падабаюцца дзіўныя рэчы.


Гэтыя штаны Bershka я купіла ў Беластоку ці Варшаве. Кашуля мужчынская, а кепку ці то ў Colin’s, ці то ў Terranova купіла. Мне падабаецца, што дзякуючы кепцы гэты лук не здаецца такім сумным. Штаны гэтыя выглядаюць як спадніца, і з кашуляй гэта было б падобна да нейкай сукенка, а шапачка разбаўляе гэты строй.