Людзі і справы

«Трэба ехаць, трэба дапамагаць». Гродзенец вярнуўся з місіянерскай паездкі ў Кенію і збіраецца туды зноў

Месяц таму гродзенец Руслан Яроцкі вярнуўся з добраахвотнай місіі з Афрыкі. Два тыдні мужчына са сваiм сябрам дапамагаў там мясцоваму насельніцтву ў праваслаўным прытулку св.Варнавы ў вёсцы Джамбiнi ў Кеніі. Цяпер ён кажа, што хоча паехаць туды яшчэ раз.

Руслан — вернік храма св.Лукi ў Гродзенскай абласной бальніцы. Па адукацыі ён рэлігіязнаўца і часам выкладае тэалогію і іншыя прадметы. Таксама валанцёрыць ў місыйным аддзеле Лаўрышаўскага манастыра. Адправіцца на місію ў Афрыку — даўняя мара Руслана.

«Жаданне наведаць Афрыку было заўсёды. Але спрыяльныя фінансавыя абставіны склаліся толькі ў гэтым годзе. На нейкім этапе жаданне адправіцца ў Афрыку стала непераадольным. Я паехаў у Лаўрышаўскі манастыр да ігумена Еўсевія спытаць парады. Ён блаславіў і сказаў, што справа патрэбная. 2,5 месяцы я збіраў грошы, а потым з сябрам па бізнесу Дзмітрыем мы адправіліся на два тыдні ў Кенію».

Руслан з дырэктарам прытулку св.Варнавы айцом Джонам

Складана даставіць гуманітарную дапамогу

Руслан распавядае, што любы можа паехаць у Кенію, папярэдне адкрыўшы візу, якая каштуе 50 долараў. Квіткі туды і назад — каля 600−800 долараў. Кенія — дарагая краіна, кожны прыезджы павінен мець грошы на пражыванне і харчаванне.

«Я ездзіў як праваслаўны хрысціянін, які хоча дапамагчы праваслаўным афрыканцам. Не як святар, магчыма як місіянер. Гродзенцы дапамаглі нам сабраць грошы на ежу, рэчы для школы. Мы везлі з сабой 150 кг канцылярскіх тавараў. У Кенію складана даставіць гуманітарную дапамогу, таму мы збіралі грошы і куплялі там оптам крупы і іншае, а пасля ўсё адвозілі ў прытулак і тым, хто мае патрэбу».

Руслан корміць дзяцей з прытулку св.Варнавы

Пасля Кеніі Беларусь — вельмі шчаслівая краіна

Праваслаўная Царква ў Кеніі - адна з самых дынамічых у Афрыцы. Каля 300 парафій, шмат школ і прытулкаў, ёсць свая семінарыя і тэхнічны каледж. Усё гэта дзякуючы працы Мітрапаліта кенійскага Макарыя. Руслан кажа, што гэта вельмі дзейная асоба, можна сказаць, легендарная для гэтай краіны.

«Мітрапаліт вельмі добры чалавек і можа размаўляць на рускай мове, ён шмат робiць для Кеніі. Шчыра скажу, у Афрыку было страшна ехаць, бо не было адчування бяспекі. Але мы ж усе памром, пытанне толькі дзе, калі і пры якіх абставінах. Дзеці там хворыя СНІДам і іншымі хваробамі, гэта выпрабаванне на трываласць.

Пасля Кеніі Беларусь вельмі шчаслівая краіна. У нас ёсць праблемы, але ад голаду людзі не паміраюць. У нас ёсць такое паняцце як «бяспека», там яно адсутнічае. Велізарная колькасць хворых людзей, адсутнасць элементарнай медыцынскай дапамогі, голад, праблема з вадой. У нас у Беларусі рай зямны ў параўнанні з тым, як выжываюць там людзі".

Кенійскія дзеці прытулку св.Варнавы

«Трэба ехаць, трэба дапамагаць»

На працягу двух тыдняў Руслан са сваім сябрам займаліся дабрачыннасцю — дапамагалі ў праваслаўным прытулку, дзе знаходзіцца каля 170 дзяцей, многія з іх цяжкія хворыя.

«Мы куплялі прадукты для дзяцей. Будавалі куратнік, каб можна было трымаць курэй і мець дадатак да беднага рацыёну дзяцей. Потым мы наведалі шэсць месцаў, дзе працуюць праваслаўныя святары ў вельмі складаных умовах, прывезлі ім дапамогу, прадукты. Камунікавалі, выслухоўвалі патрэбы.

Пасля вяртання я зразумеў, што трэба ехаць яшчэ дапамагаць афрыканцам. Магчыма, адпраўлюся ў пачатку наступнага года. Навошта? Каб яшчэ раз убачыць сяброў, дапамагчы, падбадзёрыць. Усё гэта мае там вялізны сэнс. Не хацелася б, каб гэтая паездка апынулася ўсяго толькі „экстрэмальным турызмам“. Дзеці яны ўсюды дзеці, трэба ехаць, трэба дапамагаць. Па меры сіл і магчымасцяў, вядома».

Цяпер Руслан збірае ахвяраванні на харчаванне і лекі, якія ён павязе ў чарговай паездцы. Звязацца з Русланам можна па нумары +375 (33) 3 348 052 або па пошце ruslanuer@mail.ru.

Падзяліцца

Апошнія запісы

Тры Белавежскія пушчы. Як агароджы на мяжы змяняюць лес і жывёльны свет у Беларусі, Польшчы і паміж платамі

Белавежская пушча сёння раздзеленая не на дзве, а насамрэч на тры часткі: беларускую, польскую і…

31 сакавіка 2025

«Трэнд — мацоўня, здароўе». Задалі адны і тыя ж пытанні металістам з Беларусі і Польшчы

Ужо некалькі дзесяцігоддзяў метал-музыка аб'ядноўвае людзей не толькі адных музычных прыхільнасцяў, але і падобнага светапогляду.…

26 сакавіка 2025

У гродзенскім ГЦ развяліся прусакі. Куды звяртацца, калі заўважылі насякомых у кафэ ці ў сябе дома

У ГЗК Triniti гродзенцы заўважылі прусака — насякомае бегала па канапе ў зоне фуд-корту. Hrodna.life…

26 сакавіка 2025

«Магчыма, будзе і новы матэрыял». Вакаліст гурта Ulis Слава Корань расказаў, як эміграцыя не дае яму пісаць

Беларускі гурт Ulis праіснаваў больш за 20 гадоў. Яго спадчына жыве - музыканты робяць каверы,…

20 сакавіка 2025

«Мама выпісвала фальшывыя дакументы і дапамагала трапіць у Польшчу». Рэпатрыянтка — пра дзяцінства ў Гродне і эміграцыю ў 1946-м

Крысціна Мішчук (Пянткоўская) нарадзілася ў 1933 годзе ў Гродне ў сям'і мясцовай інтэлігенцыі. Каталічка. Тата…

18 сакавіка 2025

«Мая зямля — што хачу, тое і раблю». З’ездзілі ў польскую вёску ля мяжы з Беларуссю, куды стараста запрашае жыць усіх ахвотных

У 500 метрах ад плота, узведзенага на польскім баку мяжы з Беларуссю, стаіць вёска Азяраны…

17 сакавіка 2025