Ад прадаўца да дырэктара: як склалася ўдалая кар’ера супрацоўніцы «Еўраопта» ў Гродне

«Еўраопт» запрашае на працу» – аб’ява, якую часта можна сустрэць на рынку вакансій і падрабязна азнаёміцца ​​на сайце evroopt.by у раздзеле «Кар’ера». Аднак праславутая графа «магчымасць кар’ернага росту» шмат у каго з суіскальнікаў выклікае недавер. Хіба можа, напрыклад, прадавец стаць дырэктарам? Калі вы сумняваецеся, што такое бывае, звярніце ўвагу на гісторыю Маі Сідаровіч з Гродна. 14 гадоў таму яна прыйшла ў «Еўраопт» на звычайную рабочую спецыяльнасць. Што з гэтага атрымалася – чытайце далей.

Ад прадаўца да дырэктара: як склалася ўдалая кар'ера супрацоўніцы «Еўраопта» ў Гродне

Да новай працы абвыкала «ў баі»

Я чалавек завадской загартоўкі. Прапрацавала на Гродзенскім заводзе «Аўтамагнітола» 13 гадоў. Але пачаліся 90-я гады, а разам з імі разруха, смута, беспрацоўе. Калі б не ўсе гэта, магчыма, засталася б працаваць там жа. Але прыйшлося рухацца далей, шукаць магчымасці. Так у 2004 годзе я ўладкавалася ў «Еўраопт» прадаўцом. На той час гэта быў першы магазін у Гродне з камп’ютарнай сістэмай. Сюды прыходзілі не толькі за пакупкамі, але таксама паглядзець, як тавары скануюцца на касе. Гэта была навіна. Прыйдзі я цяпер у іншую кампанію, мне, напэўна, было б складана. Але мы мяняліся разам з крамай. Можна сказаць, што перамены кампаніі адбываліся нашымі рукамі.

У «Еўраопце» усё вельмі хутка адбывалася. Я нават не паспявала пужацца. Папрацаваўшы прадаўцом, неўзабаве мяне прызначылі старэйшым касірам, а праз час сталі ўгаворваць стаць намеснікам дырэктара. Спачатку я не згаджалася. Гэта сур’ёзная пасаду, асабліва на той час. А потым падумала: ну хіба я буду дрэнна працаваць? А калі і буду, значыць, пайду.
Ну а думкі стаць дырэктарам наогул не ўзнікала. Але так атрымалася, што наш дырэктар сыходзіла працаваць у гіпермаркет. І мяне з падачы кіраўніцтва паставілі на яе месца. Шчыра кажучы, нават не пыталі. Сказалі – працаваць, мы і працавалі. Я не была гатовая да гэтай пасады, таму да новай працы абвыкала «ў баі».

Маё прасоўванне – заслуга калег

Амаль у кожнай працы важна знаходзіць кантакт з людзьмі. Без калектыву ты нічога не зробіш, які б ты ні быў герой. У мяне ў падначаленні 38 чалавек. У асноўным – жанчыны. Вядома, з такім калектывам бывае нялёгка. З мужчынамі прасцей. Але нічога – спрацаваліся. Трэба не толькі патрабаваць, але і заўважаць, як добра выглядае чалавек, зарадзіць яго з раніцы добрым настроем, камплімент зрабіць. Тады і працуецца прадуктыўней.

Метад бізуна і перніка падыходзіць не ўсім. Ёсць людзі, якіх ні ў якім выпадку лаяць нельга. Ад гэтага яны не стануць лепш працаваць. І гэтыя нюансы я ўжо адчуваю. Часам трэба заглушыць сваё эга. Бо сябе лягчэй пераканаць, чым іншага.

Мне заўсёды шанцавала з добрымі людзьмі. Свайму прасоўванню па кар’ернай лесвіцы я абавязаная калегам, гэта іх заслуга. Мяне падтрымлівалі, у мяне верылі. Таму даводзілася апраўдваць давер. Іншы раз здавалася, што ўсё, больш не магу, але надыходзіў новы дзень і тое, што ўчора здавалася складаным, ужо набывала іншыя фарбы.

Звальняць па артыкулу цяжка

Пры прыёме на працу звяртаю ўвагу, як чалавек размаўляе, што кажа. Асабліва паказальна, што адказваюць на пытанне “Чаму сышлі з папярэдняга месца працы». Калі хочацца больш зарплаты – гэта зразумела. А вось калі пачынаюцца апавяданні пра тое, якая дрэнная адміністрацыя была або дырэктар прыдзіраўся, то гэта дрэнны званочак. Калі чалавек працуе, то да яго і ставяцца добра. Так, ва ўсякім выпадку, у мяне заўсёды было.

Даводзілася звальняць па артыкулу. Вельмі складана, але часам гэта неабходнасць, каб наступны працадаўца разумеў, каго бярэ. Я, напрыклад, не разумею, як можна не выйсці на працу і нікому не паведаміць, калі за цябе нясуць адказнасць і перажываюць. Ці быў таварыш, да якога ніколі не было прэтэнзій, але аднойчы яго злавілі за крадзеж. Праўда, для сябе ён палічыў за лепшае выкарыстоўваць слова «ўзяў», але сутнасці гэта не змяняла. Мы з ім рассталіся.

Нароўні з калектывам

У працы мне заўсёды падабаліся зносіны з людзьмі. Вельмі люблю выходзіць у залу, размаўляць з пакупнікамі, атрымліваць зваротную сувязь. Часам сутыкаешся з негатывам. Але нічога. Выслухоўваеш, а потым прыходзіш, заварваеш каву, і жыццё наладжваецца. Дзесяць “дзякуй” адну грубасць заўсёды перавешваюць.

Мне здаецца, у душы я засталася прадаўцом. Калі трэба, устану за прылавак, сяду за касу, застануся пасля працоўнага дня. Будучы намеснікам дырэктара, даводзілася і грузчыкам дапамагаць, і перастаноўку на зале рабіць. Але калі сваім прыкладам паказваеш, што ты нароўні з калектывам, тады і працаваць прасцей. Ёсць добрая прыказка: вочы баяцца, а рукі робяць.
А мы столькі ўсяго за гэты час зрабілі, што ўжо і вочы не баяцца.

На пенсіі буду вязаць і валяць

Вельмі падабаюцца людзі, якія ўмеюць рабіць нешта сваімі рукамі: маляваць, майстраваць з дрэва, шыць. Я і сама ўмею вязаць і вышываць. Гэта супакойвае нервы. Хачу паспрабаваць валянне – вельмі прыгожыя вырабы атрымліваюцца ў майстроў. Так што калі выйду на пенсію, будзе чым заняцца.

Колькі сябе памятаю, проста мне ніколі нічога не давалася, заўсёды даводзілася ўдарна працаваць. Магчыма, гэта ўплыў астралогіі. Па гараскопе я цяля, а нарадзілася ў год каня. Але заўсёды прыемна бачыць вынік. Тую крамку, з якой мы пачыналі, цяпер не пазнаць. «Еўраопт» змяніўся. Кіраўніцтва зрабіла сур’ёзны прарыў. Разумею, што гэта вялікая праца. Працаваць нялёгка, але цікава. І што далей будзе таксама вельмі цікава.

Ад прадаўца да дырэктара: як склалася ўдалая кар'ера супрацоўніцы «Еўраопта» ў Гродне

Spelling error report

The following text will be sent to our editors: