Людзі і справы

Драўляны ровар скарыў міні-марафон і сэрцы гледачоў на «Суседзях-2017»

Праехаць 7 кіламетраў на ровары з масіва ясеня вырашыў сёлета гродзенец Андрэй Габінскі. «Такога ровара няма ні ў кога з Гродна і вобласці. Ва ўсёй Берарусі іх зараз толькі тры. Гэта незвычайна, а мне падабаюцца арыгінальныя рэчы,» — распавёў уладальнік драўлянага ровара.

Ровар зрабілі для Андрэя майстры аднаго з мінскіх прадпрыемстваў па апрацоўцы дрэва. Літаральна напярэдадні марафона ровар прывезлі ў Гродна і апробаваць яго давялося ўжо непасрэдна на дыстанцыі. Праўда, гэта хлопца не спалохала: «Я з тэхнікай сябрую — у арміі сеў на танк і з першага разу паехаў. Далі б самалёт, таксама справіўся б», — жартуе ўласнік драўлянага цуда тэхнікі.

[irp posts="28 080″ name="707 раварыстаў сабраў VII міжнародны веламарафон «Суседзі""]

Стартаваў Андрэй апошнім, але асвоіўшыся пачаў набіраць хуткасць. Абагнаўшы каля паўсотні чалавек перастаў і лічыць — упэўнена дайшоў да фініша. «Ровар ідзе як танк, асабліва з горкі». Канструкцыя ў яго — як у колішніх савецкіх ровараў - узмоцненая рама, адсутнасць амартызацыі і толькі адна перадача — ні павышаных, ні паніжаных няма, так што рухаецца ён толькі за кошт чалавечых намаганняў.

«Гістарычнай» аказалася на ровары і сістэма тармажэння. Замест сучасных тармоў, што выводзяцца на стырно і кіруюцца сцісканнем рукі, у драўляным ровары трэба змяняць курунак кручэння педаляў.

«На трасе перада мной затармазіў хлопчык, я звыкла сціснуў руку і разгубіўся, бо нічога не адбылося. Толькі тады зразумеў, што трэба тармазіць нагамі, крутануў назад так, што ледзь у сядле ўтрымаўся», — узгадвае Андрэй выпадак на трасе.

Праўда, Андрэй прызнаўся, што у штодзённым жыцці аддасць перавагу звычайнаму гарадскому ровару. На двух колах часта хутчэй, чым на чатырох можна дабрацца ў краму, на працу ці ў банк. Што да драўлянага, то гэта ровар больш прагулачны, ці нават — выставачны. «Яго можна як упрыгожанне на сцяну павесіць, або прыладзіць да стырна кошык і пасадзіць там кветкі. Такі ровар упрыгожыць любы інтэр'ер.»

Падзяліцца

Апошнія запісы

Тры Белавежскія пушчы. Як агароджы на мяжы змяняюць лес і жывёльны свет у Беларусі, Польшчы і паміж платамі

Белавежская пушча сёння раздзеленая не на дзве, а насамрэч на тры часткі: беларускую, польскую і…

31 сакавіка 2025

«Трэнд — мацоўня, здароўе». Задалі адны і тыя ж пытанні металістам з Беларусі і Польшчы

Ужо некалькі дзесяцігоддзяў метал-музыка аб'ядноўвае людзей не толькі адных музычных прыхільнасцяў, але і падобнага светапогляду.…

26 сакавіка 2025

У гродзенскім ГЦ развяліся прусакі. Куды звяртацца, калі заўважылі насякомых у кафэ ці ў сябе дома

У ГЗК Triniti гродзенцы заўважылі прусака — насякомае бегала па канапе ў зоне фуд-корту. Hrodna.life…

26 сакавіка 2025

«Магчыма, будзе і новы матэрыял». Вакаліст гурта Ulis Слава Корань расказаў, як эміграцыя не дае яму пісаць

Беларускі гурт Ulis праіснаваў больш за 20 гадоў. Яго спадчына жыве - музыканты робяць каверы,…

20 сакавіка 2025

«Мама выпісвала фальшывыя дакументы і дапамагала трапіць у Польшчу». Рэпатрыянтка — пра дзяцінства ў Гродне і эміграцыю ў 1946-м

Крысціна Мішчук (Пянткоўская) нарадзілася ў 1933 годзе ў Гродне ў сям'і мясцовай інтэлігенцыі. Каталічка. Тата…

18 сакавіка 2025

«Мая зямля — што хачу, тое і раблю». З’ездзілі ў польскую вёску ля мяжы з Беларуссю, куды стараста запрашае жыць усіх ахвотных

У 500 метрах ад плота, узведзенага на польскім баку мяжы з Беларуссю, стаіць вёска Азяраны…

17 сакавіка 2025