Вольга Вялічка: “За 10 гадоў кіравання хоспісам я навучылася ўсяму”

Вольга Вялічка, кіраўнічка дзіцячага хоспіса.Удзельніца праекта PRO WOMEN: ламаючы стэрэатыпы. У праект увайшлі дзевяць фотагісторый і інтэрв’ю з сучаснымі гарадзенкамі. У кожнай удзельніцы – свой жыццёвы сцэнарый, кожная ідзе шляхам, што выбрала сама. Фотавыставу можна паглядзець ў Цэнтры гарадскога жыцця ад 19 верасня да 3 кастрычніка. Арганізавалі праект HrodnaMediaRoom, інтэрнэт-партал HrodnaLife, Беларуская асацыяцыя журналістаў. 

Я – гэта пра дзяцей. Калі не ў хоспісе з дзецьмі, то дома з дзецьмі. Больш за 12 гадзін на суткі з імі побач, са сваімі ці чужымі. Я іх не размяжоўваю – дзеці ёсць дзеці.

Вольга Вялічка: "За 10 гадоў кіравання хоспісам я навучылася ўсяму"

Яны такія светлыя і такія шчырыя. Калі падманваюць, то наіўна. А ў хоспісе дзеці такія, што ўвогуле не падманваюць, бо не ўмеюць.

З імі хоць у выведку можна. Яны не падвядуць. У іх няма досведу, але ёсць свой непаўторны погляд на гэтае жыццё. І яшчэ – яны не ныюць. Калі кепска, то плачуць, калі добра, то ўсміхаюцца. Фонавай незадаволенасці жыццём у іх няма. Можа таму я з імі не стамляюся, хаця працую да сёмай ці восьмай вечара штодня.

Вольга Вялічка: "За 10 гадоў кіравання хоспісам я навучылася ўсяму"

Мне проста падабаецца тое, што я раблю. Каб не падабалася, мяне б тут не было.

За 10 гадоў кіравання хоспісам я навучылася ўсяму. Зараз ведаю, як зрабіць рамонт, заліць падлогу, пакласці плітку ці правесці каналізацыю. Сёння мы з дзяўчатамі самі сабралі стол. А яшчэ ствараем калекцыю адзення для людзей з інваліднасцю – працуем над дызайнам і канструкцыяй. Гэта робіцца, каб хоспіс мог зарабляць грошы. Бо жыць толькі за ахвяраванні складана.

Вольга Вялічка: "За 10 гадоў кіравання хоспісам я навучылася ўсяму"

Так што давялося стаць яшчэ эканамістам і планавіком. Раней не ўяўляла, што такое прыбытак, а зараз магу з ходу ацаніць, ці акупіцца які-небудзь праект. Многім рэчам у жыцці можна навучыцца. Спачатку страшна гэта рабіць, але ж трэба.

Тое, што кіраваць не жаночая справа – гэта поўнае глупства. Справы нельга падзяляць на мужчынскія і жаночыя. Увогуле, няма ніякай мужчынскай ці жаночай справы. Фізіялогія тут ні пры чым. Усё толькі ад чалавека залежыць,  ад здольнасцяў. Можа, я і не змагу падняць 50 кілаграмаў, а іншая жанчына і 100 падыме. З другога боку – развіваюцца тэхналогіі. І калі слабейшаму фізічна цяжка капаць рыдлёўкай, то з экскаватарам  напэўна можна справіцца. Свет ідзе наперад дзеля таго, каб любая прафесія не абмяжоўвала чалавека па прыкмеце полу ці, напрыклад, інваліднасці. Галоўнае – каб было жаданне.

Вольга Вялічка: "За 10 гадоў кіравання хоспісам я навучылася ўсяму"


Валянціна Шоба: “Я – “прынцэса ў вежы” і не трэба мяне вызваляць


Алена Шчасная: “Я – архітэктар па жыцці”


Наста Яроцкая: “Я – галоўная гераіня свайго кіно”


Наста Трафімчык: “Я магу бегчы, то чаму б не ультрамарафон?”


Анжаліка Борыс: “Я дамаўляюся на парытэтах. Інакш – не саступлю”


Вольга Гаўрылік: “Я – пчолка, што шукае нектар, але ўмее джаліць”


Таццяна Чысцякова: “Мяняць жыццё я пачала ўжо за 50”


Юлія Мінчанка: “Я гляджу на жыццё са сваёй званіцы”

Перадрук матэрыялаў Hrodna.life магчымы толькі з пісьмовага дазволу рэдакцыі. Звяртайцеся info@hrodna.life

Spelling error report

The following text will be sent to our editors: