Людзі і справы

Змяніць жыццё, выратаваць свет, дапамагчы людзям — 5 гарадзенак расказалі, чаму сталі валанцёрамі і што атрымалі ўзамен

Валанцёры гэта тыя, хто па закліку сэрца дапамагаюць людзям у самых розных галінах жыцця. Па прапанове ААН у іх гонар штогод 5 снежня адзначаецца Міжнародны дзень валанцёра. Напярэдадні свята мы распыталі гродзенскіх актывістак аб іх матывацыі да валанцёрскай працы.

«Каб зрабіць штосці вартае, патрэбен ты». Кацярына Маісеева, валанцёр «ВелаГродна»

«Нават, калі гэта гучыць трохі па-саўдэпаўску, але — «Хто, калі не я?» — разважае Кацярына пра сваё валанцёрства. «Калі бяруся за справу, то ўсіх сяброў-таварышаў і проста людзей на роварах, каторых спыняю на дарозе — усіх прыстройваю да патрэбнай справы!»

Здымак з уласнага архіва Кацярыны Маісеевай

Паводле Кацярыны, усе акцыі ВелаГродна крутыя і вартыя таго, каб узяць у іх удзел: «Быць часткай гэтага — большага кайфу няма!» Займацца валанцёрствам няпроста і патрабуе часу. «Але! У выніку гэта дае такую эйфарыю! Калі да цябе падыходзяць людзі з натоўпу і кажуць, што хочуць далучыцца, стаць сябрамі арганізацыі… Ой, тут можна ў скокі кінуцца ад шчасця! Ці калі праглядаю фотасправаздачы — і словы не патрэбны, сама бачу, як з душой і творча ўсё зроблена».

Нават калі здаецца, што твой ўнёсак у агульную справу невялікі, ён ўсё роўна важны і для некага можа быць вырашальным, лічыць Кацярына. «Мы ўсе букашкі, але часам букашка можа змяніць усё за імгненне».

«Валанцёрства — магчымасць для навучання і самарэалізацыі». Кацярына Макаранка, валанцёр Беларускага таварыства Чырвонага Крыжа

Кацярына валанцёрыць ужо чатыры гады, разам з тым больш за год таму стала яшчэ ўдзельніцай атрада хуткага рэагавання на надзвычайныя сітуацыі. «Больш з ўсё люблю валанцёрыць у Дзённым цэнтры Чырвонага Крыжа для дзяцей з абмежаванымі магчымасцямі - арганізоўваць і праводзіць дабрачынныя мерапрыемствы».

Здымак з уласнага архіва Кацярыны Макаранка

Паводле Кацярыны, валанцёрства гэта магчымасць увесь час вучыцца і рэалізоўваць сябе. Ну, а з тым, што нічога не мае ўзамен, яна зусім не згаджаецца: «Я атрымліваю многае — новыя знаёмствы, эмоцыі, уражанні і шчырую ўдзячнасць людзей, каторым мы дапамагаем».

«Адчуваю, што раблю свет лепшым». Валерыя Філімонава, валанцёр Зяленага дазору

У валанцёрства Валерыю прывёў тата, Яўген Філімонаў. Разам яны бралі ўдзел ва ўборцы Фартоў і Румлёўскага парка падчас экалагічнай акцыі «Зробім», падтрымлівалі інфармацыйную кампанію па абароне першацветаў. «Калі пачала займацца валанцёрствам, зразумела, што гэта — маё. Валанцёрыць вельмі цікава, бо адчуваю, што раблю свет лепшым і аднаасова дапамагаю сваім сябрам, сваёй сям'і і сабе».

Здымак з уласнага архіву Валерыі Філімонавай

Праблемы навакольнага асяроддзя, паводле Валерыі, вартыя ўвагі і асабістага ўдзелу кожнага. «Пры разбуранай экалогіі развіццё астатняга хутка можа страціць сэнс». Валанцёрства настолькі шчыльна ўвайшло ў яе жыццё, што нават пры выбары навучалнай установы для працягу навучання Валерыя звяртае ўвагу на тое, ці развіты там валанцёрскі рух.

«Праз валанцёрства зразумела, што хачу ад жыцця». Вольга Галецка, стваральніца валанцёрскай ініцыятывы «Тandem evenings in Hrodna»

На думку Вольгі, валанцёрства — гэта найперш цікавы досвед, што можа цалкам змяніць светапогляд чалавека. «Прыехала ў Гродна на валанцёрскі праект EVS, закахалася ў гэты горад, пазнаёмілася з цудоўнымі людзьмі і нарэшце зразумела, што хачу рабіць у жыцці». Валанцёрства, са словаў Вольгі, гэта магчымасць паспрабаваць рабіць розныя рэчы, каб праз практычны досвед зрабіць асэнсаваны выбар для ўласнай дзейнасці.

Што да Вольгі, то найбольшую яе зацікаўленасць выклікаюць людзі, камунікацыя з імі, выбудова стасункаў і паразуменняў. Каб даць магчымасць пазнаёміцца і сябраваць тым, хто гаворыць на розных мовах, Вольга стварыла Тandem evenings in Hrodna. Тут ахвотныя могуць вывучаць замежныя мовы праз камунікацыю.

«Рабіць што цікава і атрымліваць кайф». Варвара Злобіна, удзельніца і шматлікіх валанцёрскіх ініцыятыў

«Шчыра — не лічу сябе валанцёрам. Па мне, гэта гучыць неяк занадта афіцыйна. Калі раблю, што самой хочацца, і што мне асабіста цікава, то нічога дзіўнага ў адсутнасці аплаты няма».

Узнагародай з’яўляецца ўжо сама магчымасць рабіць тое, што падабаецца: «Гэта натуральная частка жыцця. Рабіць свой выбар і рэалізоўваць яго — гэта кайф».

Падзяліцца

Апошнія запісы

Тры Белавежскія пушчы. Як агароджы на мяжы змяняюць лес і жывёльны свет у Беларусі, Польшчы і паміж платамі

Белавежская пушча сёння раздзеленая не на дзве, а насамрэч на тры часткі: беларускую, польскую і…

31 сакавіка 2025

«Трэнд — мацоўня, здароўе». Задалі адны і тыя ж пытанні металістам з Беларусі і Польшчы

Ужо некалькі дзесяцігоддзяў метал-музыка аб'ядноўвае людзей не толькі адных музычных прыхільнасцяў, але і падобнага светапогляду.…

26 сакавіка 2025

У гродзенскім ГЦ развяліся прусакі. Куды звяртацца, калі заўважылі насякомых у кафэ ці ў сябе дома

У ГЗК Triniti гродзенцы заўважылі прусака — насякомае бегала па канапе ў зоне фуд-корту. Hrodna.life…

26 сакавіка 2025

«Магчыма, будзе і новы матэрыял». Вакаліст гурта Ulis Слава Корань расказаў, як эміграцыя не дае яму пісаць

Беларускі гурт Ulis праіснаваў больш за 20 гадоў. Яго спадчына жыве - музыканты робяць каверы,…

20 сакавіка 2025

«Мама выпісвала фальшывыя дакументы і дапамагала трапіць у Польшчу». Рэпатрыянтка — пра дзяцінства ў Гродне і эміграцыю ў 1946-м

Крысціна Мішчук (Пянткоўская) нарадзілася ў 1933 годзе ў Гродне ў сям'і мясцовай інтэлігенцыі. Каталічка. Тата…

18 сакавіка 2025

«Мая зямля — што хачу, тое і раблю». З’ездзілі ў польскую вёску ля мяжы з Беларуссю, куды стараста запрашае жыць усіх ахвотных

У 500 метрах ад плота, узведзенага на польскім баку мяжы з Беларуссю, стаіць вёска Азяраны…

17 сакавіка 2025