Дадаць навіну
Чацвер, 23 лістапада 2017, 09:56

Піліце гіры, яны залатыя! Гродзенец стаў чэмпіёнам свету па гіравым спорце

Чэмпіёнскае золата і званне майстра спорту міжнароднага класу прынёс сёлетні чэмпіянат свету Сяргею Мацко. Ён займаецца гірамі ад 2006 года, прычым – толькі ў вольны ад асноўнай працы час. Раней гродзенец перамагаў на спаборніцтвах Еўропы. Чэмпіянат у Грэцыі 12-16 кастрычніка стаў для Сяргея першым і адразу пераможным спаборніцтвам сусветнага масштабу.

Як знайсці золата ў гірах і баланс у жыцці спартсмен распавёў Hrodna.life.

“Гіра – снарад цяжкі. Хай лепш стаіць у куце”

Такое стаўленне да гіравога спорту, на жаль, шырока распаўсюджанае. Гэты спорт не з’яўляецца алімпійскім, яго папулярызацыяй і распаўсюдам у Беларусі займаецца мала хто. “Гіра – снарад цяжкі. Хай лепш стаіць у куце”, – прыкладна так звычайна аджартоўваюцца ад гіравікоў. Між тым, заходнія спартсмены ўсё шырэй бяруць заняткі з гірамі на ўзбраенне.

“Такія практыкаванні робяць асновай для трэніроўкі сілавой вынослівасці ў папулярных зараз праграмах крос-фіту. Там вельмі шмат практыкаванняў выконваецца з гірай”, – распавядае Сяргей Мацко.

З’явіліся гіры і ў вытворцаў брэндавых спартыўных снарадаў. “Гадоў 10 таму пра такое нават і не марылі. У нас гіры былі проста кавалкам чугуніны, іх за савецкім часам выраблялі як спадарожны тавар народнага спажывання – з адходаў ліцця”. Не сказаць, каб яны былі надта прывабнымі і шырока распаўсюджанымі.

Калі ў Гродне вырашылі арганізаваць клуб аматараў гіраў, то шукалі снарады, дзе прыдзецца – што самі купілі, што знаёмыя аддалі. “Стартавы капітал” клуба складаўся з  16, 24 і 32-кілаграмовых гір. “Зараз сабралі гіры практычна ўсіх вагаў. Гэта дазваляе больш плаўна рабіць пераход з адной нагрузкі на другую і робіць заняткі больш прадуктыўнымі і бяспечнымі”, – распавядае Сяргей Мацко.

Шлях да золата – праца самастойная

Суполка аматараў гіраў склалася ў Гродне прыкладна ў 2006 годзе. Хлопцы пазнаёміліся на спаборніцтвах і вырашылі ладзіць заняткі разам, каб абмяркоўваць тэхнікі, падтрымаць адзін аднаго.

“Ніякай адмысловай падрыхтоўкі па гіравым спорце ніхто з нас не меў. Кожны прыйшоў са сваёй базай. Я, напрыклад, раней займаўся барацьбой, а пра гіры толькі ў войску даведаўся”, – узгадвае былыя часы Сяргей Мацко.

Такая ўзаемападтрымка была і застаецца важнай для гродзенскіх гіравікоў. Займаюцца спартсмены без трэнера. Да тонкасцяў і асаблівасцяў чэмпіёнскай падрыхтоўкі даходзяць самастойна. Кажуць, галоўнае  – рэгулярнасць і тэхніка.

Ці варта “піліць” гіры

Сярод перавагаў, дзеля каторых ёсць сэнс звярнуць увагу на гіравы спорт, Сяргей Мацко ўзгадвае тры галоўныя.

1. Заняткі з гірамі не патрабуюць шмат часу. За кошт высокай інтэнсіўнасці трэніровак энергазатраты за 20-30 хвілін параўнальныя з бегам напрацягу гадзіны.

 

2. Гіры маюць малы памер і тым выгадна адрозніваюцца ад большасці трэнажораў. Ды і месца для трэніроўкі з гірамі патрабуецца зусім нешмат.

 

3. Заняткі з гірамі задзейнічаюць усе групы мышц, таму гіравікі, хоць і не адрозніваюцца звычайна выбітнымі “рэльефамі”, маюць добрае агульнае самаадчуванне. Ну і лішняя вага ім, натуральна, не пагражае.

На спаборніцтвах за мяжой спартсмен звяртае ўвагу, што каманды гіравікоў з іншых краін растуць год ад году. “Сёлета Шатландыя прывезла каля 30 чалавек і большая частка з іх – дзяўчаты. Англічане, італьянцы таксама прыязджаюць вялікімі камандамі. Наш склад сёлета – 15 чалавек. Дзяўчат было толькі трое”.

Гродзенскія гіравікі сярод прафесіяналаў у беларускай камандзе складаюць большасць. Аматарскі клуб, створаны хлопцамі 10 гадоў таму, толькі сёлета “выгадаваў” дваіх  чэмпіёнаў свету. Разам з Сяргеем Мацко золата ў сваёй вагавай катэгорыі заваяваў і Андрэй Крупнякоў.

Адзін з былых аматараў клубу, Антон Жлабо, зрабіў гіравы спорт сваёй прафесіяй – выкладае фізічную культуру і вядзе секцыю па гірах у адной з гарадскіх гімназій. Яўген Назарэвіч праводзіць трэніроўкі з выкарыстаннем гіраў у фітнес-клубе “Адрэналін”, а Сяргей Мацко і Андрэй Крупнякоў займаюцца са спартсменамі ў залі на Камарова.

Чэмпіён – толькі ў вольны ад працы час

Тое, што стаў чэмпіёнам свету, зусім не адмяняе штодзенных клопатаў і абавязкаў, разважае Сяргей. Як аказалася, спорт і дасягненні сусветнага ўзроўню – для яго толькі хобі. Асноўную частку дня звычайна займае праца.

На працы Сяргей займаецца мантажом ліфтавога адсталявання. Патрабуе часу і сям’я – жонка і сынок Іван.

“Ён пакуль што нават важыць менш за гіру, і апошнім часам, калі рыхтаваўся да спаборніцтваў, мусіў праводзіць у спортзалі больш часу, чым дома”.

Увогуле, на думку Сяргея, вытрымаць мужа-спартсмена – цяжка. У спартсменаў свая філасофія, свае каштоўнасці, пастаянна раз’езды, пастаянна свае пытанні.

На п’едэстале гонару Чэмпіяната свету-2017. Здымак з асабістага архіва Сяргея Мацко

“Неяк стараюся знаходзіць баланс. Вось зараз парадаваў жонку тым, што замест чатырох трэніровак кожны тыдзень буду мець толькі дзве”, –  расказвае спартсмен.

Але ці надоўга такая палёгка, абяцаць не бярэцца. Ужо ў снежні Гродна будзе прымаць Кубак рэспублікі па гіравым спорце.

Калі вы знайшлі ў тэксце памылку або абдрукоўку, калі ласка, паведаміце нам, выбраўшы адпаведны фрагмент і націснуўшы клавішы Ctrl+Enter.

Раім пачытаць

Каментары

comments powered by HyperComments
0

Spelling error report

The following text will be sent to our editors: