У буднія дні Дзмітрый Зімнухоў - звычайны «рабацяга» з аднаго з гродзенскіх заводаў. А ў выхадныя — сапраўдны дваранін сярэдзіны 19 стагоддзя. Два гады таму ён распавёў Hrodna.life пра выбар адзення і дэфіцыт інтэлігентных дзяўчат. А нядаўна паказаў новыя паліто і цыліндр, а яшчэ распавёў, як яго называюць мужыкі з заводу.
За два гады ў гардэробе гродзенца дадалося шмат новых рэчаў.
«Я істотна абнавіў гардэроб, — распавядае Дзмітрый. — Апошняя пакупка гэта паліто. Усё пад 19 стагоддзе». Хоць, прызнаецца, у апошні час стаў часцей купляць рэчы дзелавога стылю сярэдзіны 20 стагоддзя.
Дзмітрый працягвае працаваць транспарціроўшчыкаў на заводзе «Хімвалакно». Там ён адзін з галоўных моднікаў.
«Хоць я на працу не хаджу ў сваіх строях, усе калегі і так ведаюць пра мой вобраз выхаднога дня. Мужыкі сталі называць „наш дваранін“ ці „баярскі“ ад слова „баярын“. Грошай на пакупкі ўсё яшчэ хапае, але яны зараз радзей. У свой апошні камплект адзення я ўклаў каля 800 рублёў».
Модны гродзенец ўсё яшчэ ў пошуках кахання. За апошнія два гады ў яго было толькі некалькі няўдалых спатканняў. Нагадаем, ён шукае стыльную і інтэлігентную дзяўчыну.
«З дзяўчатамі пакуль неяк не складваецца, — кажа Дзмітрый. — Знаёмлюся ў розных мабільных дадатках, але з досведу прыходзіцца ад гэтага метаду адмаўляцца. Было ўсяго некалькі спатканняў. Пры сустрэчы то кажуць, што я дзіўны і манера гаворкі ў мяне не такая, то знешні выгляд не задавальняе. Не ведаю, можа справа ў маім характары. Я сваім прынцыпам стараюся не змяняць».
Што тычыцца густаў гродзенак, то Дзмітрый заўважыў у іх істотныя змены. І сам ён стаў змяняцца.
«Нашы жанчыны сталі апранацца больш салідна, па-дзелавому. У моду ў іх увайшлі паліто і трэнчы. І ў мяне хапае зменаў не толькі ў вопратцы. Змены адбыліся ў першую чаргу ў душы. Я стаў больш чытаць правільнай літаратуры, паступова пераходжу ад мастацкай да гістарычнай. Стаў больш слухаць класічную музыку і захапляцца працамі мастакоў эпохі сімвалізму».
Дзмітрый кажа, што шукае адкрытых да зносін дзяўчат. Незвычайны густ у адзенні вітаецца.
Пасля нашага інтэрв'ю ў парку Жылібера да Дзмітрыя падышла дзяўчына Ала. Яна хацела сфатаграфавацца. Хлопец не разгубіўся і адразу ж запрасіў яе прагуляцца ў адзін з вечароў. Дзяўчына пагадзілася.
Белавежская пушча сёння раздзеленая не на дзве, а насамрэч на тры часткі: беларускую, польскую і…
Ужо некалькі дзесяцігоддзяў метал-музыка аб'ядноўвае людзей не толькі адных музычных прыхільнасцяў, але і падобнага светапогляду.…
У ГЗК Triniti гродзенцы заўважылі прусака — насякомае бегала па канапе ў зоне фуд-корту. Hrodna.life…
Беларускі гурт Ulis праіснаваў больш за 20 гадоў. Яго спадчына жыве - музыканты робяць каверы,…
Крысціна Мішчук (Пянткоўская) нарадзілася ў 1933 годзе ў Гродне ў сям'і мясцовай інтэлігенцыі. Каталічка. Тата…
У 500 метрах ад плота, узведзенага на польскім баку мяжы з Беларуссю, стаіць вёска Азяраны…