Мяне клічуць Надзея Вішнеўская, у Hrodna.life я працую рэдактаркай стужкі навін і журналісткай. Таксама я рэдагавала абедзве кнігі Руслана Кулевіча, сёлетнюю кнігу «Гарадзенкі», вычытвала нашу новую гульню «Рулетка часу». Зараз я прашу ў вас дапамогі.

За пачаткам пандэміі прыйшла перадвыбарчая кампанія, пасля — выбары, і вось ужо роўна тры месяцы мы жывем у рэвалюцыі. Чым больш насычаным рабілася жыццё, тым больш было працы для мяне і маіх калегаў. Зараз жа тэмы і навіны, якія прымушалі стрэсаваць да 9 жніўня, здаюцца драбязой. Тады цяжка было паверыць, што ў краіне адключаць сеціва, што будуць выбухі, ноч сазвонаў паміж гарадамі і фантастычная еднасць думак незнаёмых людзей у транспарце. Ніяк нельга было прадбачыць маштабы пратэстаў і гвалту. Тады здавалася, усё ненадоўга.

Як падтрымаць рэдакцыю Hrodna.life?


На краўдфандынгавай платформе «Талака» можна аформіць штомесячныя плацяжы, каб рэгулярна падтрымліваць рэдакцыю.

Цяжка прызнаць, што вышэй галавы не скокнеш

Калі затрымалі Руслана Кулевіча, я падумала, што будзем працаваць, пакуль у нас не скончацца журналісты. Папрацаваўшы першыя тыдні на мяжы сілаў, пачала спаць досыць, за што дагэтуль сорамна. Праўда, часу і хапала толькі на працу і сон. Да звычайнага рытму працы і жыцця не ўдалося вярнуцца дасюль, і вельмі няёмка знаходзіць час на сябе. Здавалася, што калі не працую — адседжваюся ў тылу. Толькі псіхолаг не стамляецца нагадваць, што кожны мае ўласныя абмежаванні, прасцей кажучы — вышэй за галаву не скокнеш. Прыняць гэта цяжка, і ўсё хочацца знайсці той чароўны батут.

Недзе ўнутры мне падаецца, што сапраўдныя журналісты не маюць права на страх і стому. Але я іх адчуваю. Мы звычайныя людзі, але на гэтым маршруце няма прыпынкаў. Мы стаміліся, і нам таксама страшна. Розуму цяжка прыняць, што за выкананне штодзённай працы — як штодзень працуюць дворнікі, стаматолагі - нам пагражае затрыманне, штрафы, абразы. Штонядзелю чытаю спісы «Вясны». Не прадкажаш, каго і калі з сяброў наступным «забяруць» («толькі б не на суткі, толькі б не білі») ці знянацку паклічуць у Следчы камітэт. Даводзіцца жыць у гэтай новай непрымальнай рэальнасці.

Марыла пра адпачынак, а атрымала COVID

Блізу месяца таму да рэвалюцыі далучылася другая хваля каранавіруса. З ім гэтак жа: страшна, небяспечна, але ва ўмовах яго ігнаравання, якія склаліся ў нас, ён амаль непазбежны. І мы не можам адсядзецца, не браць інтэрвью, не хадзіць у месцы збору людзей, бо людзі - наша праца. Мы не можам зачыніцца на каранцін.

Пра адпачынак я марыла з вясны. З калегай прыкідвалі, як будзем падмяняць адна адну, вось толькі выбары перажывём. Выбары перажылі, перажылі першыя пякельныя тыдні, і наступныя. Замест адпачынку я захварэла на COVID-19. Праца не спынілася — падмяняюць калегі.

Для каго мы працуем

У лістападзе — два гады, як я пачала працаваць у журналістыцы. Прыблізна праз год змагла называць сябе журналісткаю, прадстаўляючыся людзям. Але многія чыноўнікі, прэс-сакратары ведамстваў і сілавікі лічаць, што мы не журналісты. Для іх гэты статус набываецца не прафесіяналізмам, а «бласлаўленнем» ад Міністэрства інфармацыі, тым самым, якое неабавязковае, і атрымаць якое цэлы квэст. Але і ў пандэмію без права на праўдзівыя звесткі і статыстыку, і ў рэвалюцыю без права асвятляць падзеі мы працуем не для іх — мы працуем для чытачоў. Гэтак было заўжды, гэтак і цяпер, нягледзячы ні на што.


У сваёй працы Hrodna.life арыентуецца перадусім на супольнасць чытачоў. У цяжкую хвіліну мы спадзяемся на іх падтрымку.

Мы рады кожнай дапамозе, але найбольш важная для нас — падпіска на краўдфандынгавай платформе «Талака». Тут можна аформіць штомесячныя плацяжы, каб рэгулярна падтрымліваць рэдакцыю.

З вашай дапамогай мы працягнем працаваць і расказваць тое, пра што маўчаць іншыя.

Чытайце таксама:

Журналістка Hrodna.life