Гродзенец з’ездзіў у Афрыку, заразіўся халерай і распавёў, як лячыўся ў мясцовай клініцы

Прадпрымальнік у сферы рамонту сельскагаспадарчай тэхнікі з Гродна Іван Ількевіч у мінулым годзе разам з сынам пабываў у Кеніі. У час падарожжа ён падхапіў халеру і чацвёра сутак правёў у нацыянальным шпіталі ў Найробі. Іван распавядае, як удалося перамагчы экзатычную для Беларусі хваробу і чым здзівіла афрыканская медыцына, піша TUT.BY.

Гродзенец з'ездзіў у Афрыку, заразіўся халерай і распавёў, як лячыўся ў мясцовай клініцы
Мясцовыя жыхары Кеніі. Фота: з асабістага архіва героя матэрыялу

Наведалі некалькі нацыянальных паркаў

Іван Ількевіч з Гродна – заўзяты падарожнік. Ён быў у Кітаі, Сінгапуры, Інданэзіі, Ісландыі, ЗША, Аргенціне і нават Гвадэлупе. У мінулым годзе разам з сынам ён вырашыў адправіцца ў Кенію. Там у місіі ААН працавала іх знаёмая.

– Мы падарожнічаем дзікунамі: самі выбіраем маршрут і спосаб перамяшчэння ў залежнасці ад мясцовых асаблівасцяў.
Маршрут па гэтай немаленькай афрыканскай краіне спланавалі так, каб за кароткі час хоць бы бегла паглядзець большасць раёнаў Кеніі: савану з яе нацыянальнымі паркамі, акіян, выспы.

Гродзенец з'ездзіў у Афрыку, заразіўся халерай і распавёў, як лячыўся ў мясцовай клініцы
Іван на фоне іх першай стаянкі ў комплексе народа масаі

З Мінска яны ляцелі ў Найробі, сталіцу Кеніі, праз Маскву і Дубай. Усе пералёты туды і назад абышліся прыкладна ў 650 долараў на аднаго.

Першая стаянка была паблізу Нацыянальнага парку Амбоселі. Гэта было паселішча афрыканскага карэннага народа масаі, але, наколькі гэта магчыма, адаптаванае пад патрэбы турыстаў.

За час падарожжа турысты таксама наведалі Нацыянальны парк Усходні Цаво. Іван распавядае, што праблем з бяспекай у іх нідзе на шляху не было, але яны перасоўваліся на машыне толькі ў светлы час сутак. Магчыма, гэта і ратавала ад непатрэбных прыгод.

Гродзенец з'ездзіў у Афрыку, заразіўся халерай і распавёў, як лячыўся ў мясцовай клініцы
Іван корміць малпачку. Фота: з асабістага архіва героя матэрыялу

– Перамяшчацца ноччу мы, напэўна, не адважыліся б. Але днём гэта цалкам бяспечна. Напрыклад, мы ехалі па дарозе, а ў хмызняках і зарасніках былі паселішчы мясцовых жыхароў. Яны ахвотна выходзілі фатаграфавацца, з радасцю танцавалі і спявалі.

Сустрэча кіроўцам з машынай у аэрапорце і ўсё пераезды, два начлегі ў хаціне масаеў з трохразовым харчаваннем і трансферы абышліся турыстам прыкладна ў 1250 долараў на траіх.

«Мне патлумачылі, што магу не даляцець, таму што гэта вельмі сур’ёзна»

Падчас падарожжа турысты лёталі на востраў Ламу. Каб дабрацца да яго з аэрапорта, трэба плыць праз праліў. На востраве у Івана і пачаліся праблемы са здароўем. Яны выявіліся дыярэяй, таблеткі не дапамагалі.

– Не магу сказаць, што ўсё было вельмі дрэнна, але камфорт і задавальненне ад паездкі значна знізіліся. Тым не менш два дні ў такім дзіўным стане я пратрымаўся і ўсе запланаваныя месцы мы наведалі. Шустры самалёт з выспы Ламу за пару гадзін даставіў нас да Найробі. Запас часу ў нас быў, і мы паехалі ў мясцовы медыцынскі цэнтр, хоць асаблівай небяспекі для здароўя з-за ўсёй гэтай сітуацыі я не бачыў, – распавядае Іван.

Гродзенец з'ездзіў у Афрыку, заразіўся халерай і распавёў, як лячыўся ў мясцовай клініцы
Кенія. Фота: з асабістага архіва героя матэрыялу

На працягу 40 хвілін яму зрабілі ўсе экспрэс-тэсты і агучылі дыягназ: халера. На ўсялякі выпадак аналізы ўзялі і ў сына, з ім усё было ў парадку.

– Мне патлумачылі, што магу не даляцець, таму што гэта вельмі сур’ёзна. Да таго ж, як сказалі лекары, яны з халерай спраўляюцца лепш, чым медыкі ў Еўропе. Як толькі мы падпісалі дамову на лячэнне, літаральна праз пяць хвілін мне паставілі кропельніцу. Па словах медыкаў, у мяне ўжо былі прыкметы дрэннай працы нырак. Хвілін праз 30 за мной пад’ехаў аўтамабіль шпіталя і мяне з кропельніцай у яго загрузілі. Яшчэ праз 15 хвілін я быў ужо ў палаце нацыянальнага шпіталя Найробі.


Халера: як страшная хвароба касіла гродзенцаў у 19 стагоддзі


Гродзенец з'ездзіў у Афрыку, заразіўся халерай і распавёў, як лячыўся ў мясцовай клініцы
Іван Ількевіч у нацыянальным шпіталі ў Найробі.
Фота: з асабістага архіва героя матэрыялу

Калі растлумачыць простымі словамі, то халера – гэта хвароба брудных рук. Чалавек заражаецца праз стрававальны тракт, калі нешта есць, п’е, або кантактна-бытавым шляхам. У Афрыцы якраз ёсць эпідэмічныя агмені халеры. Гэтая хвароба праяўляецца млоснасцю, ванітамі, дыярэяй, абязводжваннем арганізма. Халера можа прывесці да вострай нырачнай недастатковасці, курчаў і комы, магчымы нават смяротны зыход.

Іван кажа, што спачатку не ўсведамляў усю сур’ёзнасць дыягназу.

– У дзяцінстве ў вёсцы на любую праблему – ці то сіняк, ці то парэз – казалі: «Халера не возьме». Але інтэнсіўнае лячэнне паказала, наколькі ўсё сур’ёзна. Першыя суткі кожныя дзве гадзіны мне рабілі нейкія замеры, кантралявалі ціск і самаадчуванне ў цэлым. Кропельніцы мяняліся кругласутачна. Стойка кропельніцы была на колах і з электронным кантролем якасці падачы лекаў. Пры паўстанні паветранага корка, яна магла аўтаматычна адключыцца. З кропельніцай можна было хадзіць у туалет і прымаць душ.

Гродзенец з'ездзіў у Афрыку, заразіўся халерай і распавёў, як лячыўся ў мясцовай клініцы
Фота: з асабістага архіва героя матэрыялу

Лячэнне абышлося ў 1500 даляраў, страхоўка ўсё пакрыла

Паводле слоў Івана, разуменне сур’ёзнасці сітуацыі прыйшло тады, калі ўбачыў, што доктар заходзіць да яго ў палату ў аднаразовай вопратцы і на выхадзе яе здымае. У палаце Іван знаходзіўся адзін. Палату можна было выбраць з двухмесных і аднамесных. Па ежы ніякіх абмежаванняў, нягледзячы на ​​хваробу, не было, меню пацыент сабе замаўляў сам.

– Садавіна, сокі – усё дазволена. Прыносяць цэлую талерку садавіны, бяры – і жуй.

Узровень абсталявання клінікі і працу медперсаналу Іван ацэньвае як «вышэйшы пілатаж».

Гродзенец з'ездзіў у Афрыку, заразіўся халерай і распавёў, як лячыўся ў мясцовай клініцы
Вячэра ў клініцы. Фота: з асабістага архіва героя матэрыялу

Праз чацвёра сутак халеру вылечылі і Івана выпісалі, ён паляцеў дадому. Яго сын паляцеў раней. Агулам у Афрыцы мужчына прабыў прыкладна 14 дзён.

– Да гісторыі ў Кеніі я амаль два гады пастаянна прымаў таблеткі ад павышанага ціску. За час хваробы і лячэння ў Кеніі ціск прыйшоў у норму. І цяпер у таблетках няма неабходнасці. Кенійскі доктар сказаў, што пры абязводжванні арганізма адбыліся нейкія змены ў арганізме, – успамінае Іван.

Лячэнне ў клініцы яму аплаціла страхавая кампанія. Пры першым візіце ў клініку ён звязаўся са страхавой і там сказалі, што разбіраць сітуацыю будуць па прылёце. У выніку спачатку Іван заплаціў за лячэнне сам, сума склала каля 1500 долараў. Па прылёце перадаў дакументы ў страхавую, і яна пакрыла выдаткі. Сама па сабе страхоўка каштавала каля 10 долараў.

– Медыцынская страхоўка – гэта проста неабходны і вельмі карысны дакумент для вандроўніка, – робіць на гэтым акцэнт Іван. – І ў цэлым наш страхоўшчык спрацаваў вельмі аператыўна, аплаціў усе пацверджаныя рахункамі выдаткі за лячэнне.

Гродзенец з'ездзіў у Афрыку, заразіўся халерай і распавёў, як лячыўся ў мясцовай клініцы
Іван выпісаўся з клінікі і на памяць сфатаграфаваўся з медыкамі, якія яго выходзілі.
Фота: з асабістага архіва героя матэрыялу

Для ўезду ў Кенію рабіць прышчэпку ад халеры неабавязкова. У краіну без яе ўпусцяць. Прышчапіцца можна па жаданні. Напрыклад, Рэспубліканскі цэнтр гігіены, эпідэміялогіі і грамадскага здароўя са спасылкай на Сусветную арганізацыю аховы здароўя дае інфармацыю, што колькасць выпадкаў халеры ў Кеніі застаецца па-ранейшаму высокай.

Калі вы знайшлі ў тэксце памылку або абдрукоўку, калі ласка, паведаміце нам, выбраўшы адпаведны фрагмент і націснуўшы клавішы Ctrl+Enter.

Каментары

Spelling error report

The following text will be sent to our editors: