Дадаць навіну

Сталі сведкамі падзеі?
Падзяліцеся!

Напішыце навіну

150 словаў пра эСэСэСэР. Дарога на Друзгенікі

Выезд з Гродна ў кірунку Гожы. З беларускага боку праязджаем некалькі вёсак і едзем вузкай дарогай па добрым асфальце практычна ўвесь час праз лес. Найбольш захапляльным быў пад’езд  да Друзгенік. Там дарога мела некалькі горак. Памятаю, што тата звычайна разганяў наш старэнькі “Іж-комбі” акурат на гэтых горках. І як мінімум на дзвюх з іх на самым версе перахоплівала дух. Кожны раз як мы дзецьмі ехалі ў Друзгенікі – чакалі на гэтыя горкі як на галоўны атракцыён.

sasiski03Зусім не памятаю горада. Толькі памятаю, што нас здзіўляла стылёвасць прыватных будынкаў, якія моцна адрозніваліся ад нашага “прыватнага сектару” што складаўся з сялянскіх драўляных хатаў. Цікава, але пра геалагічны разлом, што знаходзіцца паблізу Друзгенік, я даведаўся толькі ў 2000-х!

Адзінае, што памятаю з таго часу – гэта дарога туды і праз некалькі гадзін у доўгіх чэргах, што складаліся збольшага з гарадзенцаў, дарога праз лес дахаты.

З Гродна ў Друзгенікі ездзілі па доктарскую каўбасу.

Публікацый: 45

Ігар Кузьмініч – гарадзенец. Скончыў факультэт правазнаўства. Выкладчык, даследчык, грамадскі дзеяч. Апублікаваў больш за трыццаць навуковых і навучальна-метадычных прац.

Для сваіх дзяцей пачаў пісаць казкі. Аўтар аўдыёкнігі «Казкі Жыцця Мікіткі і Данілка», якая стваралася пры падтрымцы сайта “Твой стыль”. На сённяшні дзень мае выдадзеныя  “Мастацкай літаратурай” больш за 10 казак.